1 marca 2026 r. w Dniu Żołnierzy Niezłomnych na cmentarzu parafialnym w Mielcu odbyło się uroczyste wydarzenie związane z wpisaniem mogiły śp. kpt. Jerzego Dębickiego do ewidencji grobów weteranów walk o wolność i niepodległość Polski. Stosowny dokument Danucie Dębickiej, synowej śp. Jerzego Dębickiego przekazał przedstawiciel Instytutu Pamięci Narodowej, który jednocześnie patronował uroczystości. Przemówienie przy grobie weterana wygłosili także: Władysław Ortyl – Marszałek Województwa Podkarpackiego, Radosław Swół – Prezydent Mielca, Fryderyk Kapinos – Poseł na Sejm RP i Andrzej Zemmel dowódca Jednostki Strzeleckiej Nr 2093 im. Gen. Broni Władysława Sikorskiego w Mielcu. W uroczystościach uczestniczyli także m.in. przedstawiciele mieleckich służb mundurowych: Wojska Polskiego, Państwowej Straży Pożarnej i Policji Państwowej, członkowie organizacji patriotyczno-obronnch, harcerze i mieszkańcy Mielca. Stosowną modlitwę odmówił z ks. wikarym, emerytowany proboszcz parafii św. Mateusza w Mielcu, ks. Stanisław Jurek, uroczystości prowadził Marek Zalotyński, członek organizacji patriotycznych i radny miasta Mielca.
Inf. i fot. Włodek Gąsiewski
DĘBICKI JERZY TADEUSZ JANUSZ, urodzony 27 XII 1929 r. w Mielcu, syn Eugeniusza i Zofii ze Sockich. Należał do szkolnej drużyny zuchowej ZHP. W czasie okupacji hitlerowskiej uczył się w szkole powszechnej i na tajnych kompletach z zakresu przedmiotów zabronionych, a następnie I i II klasy gimnazjalnej. W 1948 r. ukończył Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. W latach 1948-1951 studiował na Wydziale Komunikacji (Oddział Pojazdów Mechanicznych i Ciągników) Akademii Górniczo – Hutniczej w Krakowie. W okresie nauki należał do harcerstwa. Od VIII 1940 r. do I 1945 r. był harcerzem Szarych Szeregów AK – Drużyny im. J. Wiśniowieckiego, a od I 1945 r. do XI 1951 r. – Tajnej Niepodległościowej Drużyny Harcerskiej im. J. Wiśniowieckiego, występującej też pod nazwą WiS (Wolność i Sprawiedliwość). W listopadzie 1951 r. został aresztowany i skazany na 12 lat więzienia za przynależność i działalność w tajnych organizacjach niepodległościowych. Od V 1953 r. do V 1956 r. pracował w więziennym Przedsiębiorstwie Remontu Samochodów w Sztumie, a od VI 1956 r. do XII 1956 r., jako więzień, w Biurze Projektów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Nr 1 w Warszawie. W okresie „odwilży” w grudniu 1956 r. został uwolniony. W 1957 r. ukończył studia wyższe na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i otrzymał tytuł inżyniera. Od IV 1957 r. do XII 1982 r. pracował w WSK i OBR SK Mielec w służbach konstrukcyjno-badawczych, m.in. na stanowiskach: kierownika sekcji konstruktorskiej nadwozia samochodu „Mikrus”, kierownika sekcji konstruktorskiej i konstruktora prowadzącego samochodów chłodni, kierownika sekcji konstruktorskiej i konstruktora prowadzącego telewizyjnych wozów transmisyjnych oraz kierownika sekcji badań i konstrukcji rozwojowych silników wysokoprężnych. Ponadto w latach 1960-1969 był wykładowcą Ośrodka Szkolenia Kierowców LOK w Mielcu oraz w latach 1961-1963 nauczycielem przedmiotów zawodowych w Technikum Mechanicznym Ministerstwa Przemysłu Ciężkiego w Mielcu. Od 1 I 1983 r. przebywa na emeryturze. Zaistniała po 1989 r. nowa sytuacja polityczna umożliwiła reaktywowanie księgarskich tradycji rodzinnych. Wraz z żoną Ireną (ekonomistką z wykształcenia, która była siłą motoryczną wielu rodzinnych przedsięwzięć) oraz synem Pawłem podjął trud wznowienia działalności księgarni, zabranej bezprawnie w 1950 r. Eugeniuszowi Dębickiemu. W wyniku dużego nakładu pracy i zaangażowaniu rodzinnych środków finansowych w grudniu 1992 r. doprowadził do restytuowania firmy pod nazwą „Księgarnia Dębickich” SC, pomyślanej jako przedsiębiorstwo rodzinne, przechodzące z pokolenia na pokolenie. Wspomagał radą działalność firmy prowadzonej przez małżeństwo Danutę i Pawła Dębickich. Awansowany na stopień kapitana Wojska Polskiego. Pełnił funkcję prezesa Koła Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej w Mielcu. Odznaczony m.in. Krzyżem z Mieczami Orderu Krzyża Niepodległości oraz Krzyżem Oficerskim OOP. Zmarł 20 XI 2020 r. Pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. W uznaniu zasług Rada Miejska w Mielcu nadała rondu w ciągu ul. Wolności, przy zbiegu ulic W. Szafera i Powstańców Warszawy, patronat kpt. Jerzego Dębickiego uchwałą nr LII/518/2022 z dnia 29 IX 2022 r. W 2023 r. pośmiertnie został uhonorowany Nagrodą Honorową Świadek Historii.
Biogram, J. Witek, Encyklopedia Miasta Mielca. Źródło domena publiczna: https://encyklopedia.mielec.pl/?p=50
p r o m o c j a :
