Wymarzone organy w mieleckim Wieczerniku w roku 45 lecia działalności duszpasterskiej parafii Ducha Świętego w Mielcu (1981-2026) – koncert i publikacja książkowa.

16 czerwca 2026 Możliwość komentowania Wymarzone organy w mieleckim Wieczerniku w roku 45 lecia działalności duszpasterskiej parafii Ducha Świętego w Mielcu (1981-2026) – koncert i publikacja książkowa. została wyłączona 53 Wyświetlenia

W dniu 3 czerwca 2026 r. w Parafia Ducha Świętego w Mielcu odbył się koncert Missa Veni Sancte Spiritus, który celebrował Jubileusz 45-lecia parafii.

Inauguracja brzmienia nowych organów piszczałkowych w kościele pw. Ducha Świętego w Mielcu

Koncertowi towarzyszyło wydanie publikacji pt. „Wymarzone organy w mieleckim Wieczerniku w roku 45-lecia działalności duszpasterskiej parafii Ducha Świętego w Mielcu (1981-2026), autorstwa: ks. Waldemar Ciosek, ks. Krzysztof Szebla i Józef Witek. Zdjęcia wykonali: Marek Graniczkowski i Anna Jajkiewicz. Książkę rozpoczyna „Słowo proboszcza” ks. Waldemara Cioska, który pisze: „Na większą chwałę Bożą, dla jeszcze większego dostojeństwa i piękna liturgii, jako wspólnota parafialna podjęliśmy się wielkiego dzieła budowy nowych organów piszczałkowych w naszym „Mieleckim Wieczerniku”. Wybudowanie tego instrumentu ma być dopełnieniem piękna architektury i harmonijnego wystroju naszej świątyni wznoszonej od ponad 45 lat przez jej ofiarnych budowniczych. Dla naszego pokolenia jest to wotum wdzięczności z okazji 45. rocznicy powstania parafii dla Parakleta Ducha Świętego i Maryi – Jego Oblubienicy”.

Ks. proboszcz przedłożył w książce krótki pastoralny przegląd tego czym żyje wspólnota parafialna. Współautor dr Krzysztof Szebla, jest rodakiem z parafii Ducha Św., który ukończył muzykologię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i napisał bezinteresownie opracowanie części publikacji dotyczącej organów. Józef Witek – parafianin Ducha Św., badacz dziejów Mielca, również społecznie opracował część historyczną książki, do której zdjęcia także bezinteresownie wykonali mieleccy fotografowie: Anna Jajkiewicz i Marek Graniczkowski.

Należy tu też wspomnieć pierwszego proboszcza i budowniczego kościoła śp. ks. Władysława Marcinowskiego oraz biskupa tarnowskiegp Jerzego Ablewicza, który erygował parafię.

Organy z kościoła pw. Ducha Świętego wykonała polska firma Zych Zakłady Organowe z Wołomina. Ich budowa rozpoczęła się we wrześniu 2023 r. Początkowo miały być 42-głosowe, ale dwa lata później zdecydowano się powiększyć instrument do 43 głosów. Organy piszczałkowe nazywane są królem instrumentów nie tylko ze względu na potęgę brzmienia, ale również z tego powodu, iż w ich skład wchodzi nawet kilkaset tysięcy elementów. Firma Zych Zakłady Organowe ma na swoim koncie realizacje zarówno w Polsce, jak i za granicą (Korea Południowa) W Polsce znajdują się one w licznych kościołach i salach koncertowych, m.in. Opera i Filharmonia Podlaska – Europejskie Centrum Kultury w Białymstoku i w Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu. Próbkę swoich możliwości w Mielcu dały podczas inauguracji koncertu Missa Veni Sancte Spiritus 3 czerwca 2026 r.

Należy podkreślić, że zarówno publikacja, koncert jak i przyszłe wydarzenia o charakterze sakralno-muzycznym uczynią z mieleckiego wieczernika pw. Ducha Świętego zarówno religijne, jak i duchowo-kulturalne centrum, które będzie promieniowało zarówno na miasto Mielec, jak i na inne ośrodki parafialno-kulturalne na Podkarpaciu i w Polsce, a może i zagranicą, zwłaszcza że Mielec ma już tradycje koncertów organowych wybitnych wykonawców i może należałoby do nich wrócić.

Włodek Gąsiewski

* * *

„Missa Veni Sancte Spiritus” powstała jako dzieło napisane specjalnie z okazji 45. rocznicy erygowania Parafii Ducha Świętego w Mielcu. Jubileusz ten stał się jednak nie tylko okazją do wspomnienia minionych lat, lecz przede wszystkim zaproszeniem do refleksji nad tym, czym dziś jest parafia, jak rodzi się wspólnota i co znaczy być jej żywą, odpowiedzialną częścią.

Utwór przyjmuje formę religijnego wydarzenia muzyczno-teatralnego realizowanego w przestrzeni sakralnej. Nie jest jednak ceremonią liturgiczną ani próbą zastąpienia Mszy Świętej. Twórcy świadomie sięgają po symbolikę, duchowość i porządek części stałych Mszy – takich jak Kyrie, Gloria, Credo, Sanctus, Benedictus, Agnus Dei czy Dona nobis pacem – aby poprzez ich artystyczne przetworzenie opowiedzieć o człowieku, wierze, nadziei, miłości, przebaczeniu, pokoju i budowaniu relacji. Religijny charakter dzieła pozostaje więc obecny zarówno w warstwie słownej, jak i muzycznej, lecz jego celem nie jest odtworzenie obrzędu, ale stworzenie przestrzeni duchowego namysłu, wzruszenia i wspólnego przeżycia.

„Missa Veni Sancte Spiritus” nie opowiada historii parafii w sposób kronikarski. Nie jest albumem wspomnień ani sentymentalnym powrotem do tego, co minione. Jej istotą jest raczej wydobycie z historii tego, co nadal żywe, aktualne i potrzebne. To artystyczna medytacja nad budowaniem „tu i teraz” – nad tym, jak z rozproszonych ludzi rodzi się wspólnota, jak z potrzeby serca powstaje dom modlitwy, jak z wiary, pracy, talentu i gotowości współdziałania tworzy się przestrzeń spotkania człowieka z Bogiem i człowieka z człowiekiem.

W pierwotnej myśli artystycznej ks. prał. Waldemar Ciosek podkreślał, że wydarzenie to nie powinno być jedynie rekonstrukcją przeszłości. Ma być – jak sam zapisał – „mniej historią, a bardziej paranetą”, czyli pouczeniem o budowaniu Domu Bożego i zwoływaniu ludu. Ważne staje się tutaj słowo: zwołanie. Rozproszeni ludzie zostają zaproszeni, aby stać się zgromadzeniem. Z osobnych głosów, talentów, doświadczeń i historii powstaje wspólnota. Z jednostkowej obecności rodzi się wspólne dzieło.

Dlatego w koncepcji scenicznej pojawiają się aedificatorzy – budowniczowie. Nie są oni jedynie wykonawcami ani symbolicznymi robotnikami wznoszącymi mury. To raczej twórcy i współodpowiedzialni uczestnicy duchowej oraz ludzkiej architektury parafii. Ich instrumenty stają się znakiem talentów Ludu Bożego: różnorodnych, osobnych, a zarazem zdolnych do wspólnego brzmienia. W tym sensie muzyka staje się obrazem parafii – każdy głos ma swoje miejsce, ale dopiero we wspólnocie może zabrzmieć pełnią.

Kompozytor i dyrygent dzieła, dr Ryszard Kusek – parafianin Parafii Ducha Świętego – odczytał wezwanie „Veni Sancte Spiritus”, czyli „Przyjdź, Duchu

„Święty”, nie tylko jako błaganie o pomoc z wysoka, ale również jako prośbę o światło, natchnienie, jedność i wewnętrzną przemianę. Tekst oraz muzyczna wizja utworu rodziły się z rozmów z ks. Waldemarem Cioskiem, ale także z obserwacji codziennego życia: rodziny, pracy, kościoła, ulicy, spotkań z ludźmi, ich pragnień, niepokojów i nadziei. Szczególne miejsce zajmuje tu tęsknota młodych ludzi za pięknem, dobrem, autorytetem, sensem i wiarą. „Missa Veni Sancte Spiritus” jest więc nie tylko jubileuszowym utworem napisanym dla konkretnej parafii, ale także głosem w sprawie współczesnego człowieka. Pokazuje, że owoce Ducha Świętego – o których pisze św. Paweł w Liście do Galatów: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność i opanowanie – nie są abstrakcyjnymi pojęciami, lecz konkretnymi postawami, które mogą przemieniać codzienność.

Dzieło prowadzi słuchacza drogą duchowego dojrzewania: od zwołania i pierwszego wołania o światło, przez prośbę o miłosierdzie, radość uwielbienia, wyznanie wiary, odkrywanie świętości codziennego życia i błogosławieństwa dobra, aż po modlitwę o pokój. Jest to pokój rozumiany szeroko: jako pokój serca, pokój w rodzinie, pokój we wspólnocie parafialnej i pokój w świecie. Nie jest on łatwą dekoracją ani pobożnym zakończeniem, lecz owocem drogi, na której człowiek uczy się słuchać, przebaczać, ufać i budować.

Szczególnego znaczenia nabiera fakt, że dzieło wykonują młodzi artyści – uczniowie Państwowej Szkoły Muzycznej II stopnia im. Mieczysława Karłowicza w Mielcu. To oni wnoszą w tę muzyczno-teatralną opowieść swoje talenty, wrażliwość, emocje, świeżość spojrzenia, a nade wszystko radość wspólnego tworzenia. Wykorzystując zdobyte umiejętności i artystyczne kompetencje, stają się nie tylko wykonawcami, ale także uczestnikami pięknego celu: budowania dobra poprzez muzykę, słowo, obecność i wspólnotowe działanie.

Dzieło „Missa Veni Sancte Spiritus” można więc odczytać jako muzyczno-teatralną modlitwę wspólnoty. Wspólnoty, która pamięta o swoich początkach, dziękuje za drogę minionych 45 lat, ale nie zatrzymuje się wyłącznie przy tym, co było. To dzieło patrzy ku przyszłości – z nadzieją, odwagą i świadomością, że parafia nie jest gotowym raz na zawsze budynkiem, lecz żywym organizmem. Trzeba ją nieustannie tworzyć: obecnością, modlitwą, talentem, odpowiedzialnością, dobrem i miłością.

W tym właśnie sensie „Missa Veni Sancte Spiritus” jest opowieścią o budowaniu Mieleckiego Wieczernika – miejsca, w którym ludzie gromadzą się nie po to, by wspominać zamkniętą przeszłość, ale by na nowo doświadczać działania Ducha Świętego. Bo tam, gdzie jest wspólnota, która chce słuchać, służyć i tworzyć dobro, tam historia nie kończy się w kronice. Ona dzieje się nadal. Tu i teraz. W człowieku. W parafii. W Kościele. W świecie.