CMENTARZ PARAFIALNY w Borowej istniał już pod koniec XIV w. obok pierwszego kościoła w Borowej. Podczas prac przy budowie kościoła w 1886 r. wykopano wiele kości ludzkich. Podobnie było w 1970-71 r. kiedy w kościele robiono wykopy w celu założenia ogrzewania. Nowy cmentarz powstał najprawdopodobniej na przełomie XVIII i XIX w. i w 1909-11 r. miał powierzchnię 40 arów. Cmentarz dla ofiar morowego powietrza znajdował się poza wsią na terenie Lasku Pławskiego. Pierwotne ogrodzenie z drewna wykonano w 1890 r., zaś murowane zaczęto budować począwszy od końca lat dwudziestych XX w. Obecnie jest ono częściowo zniszczone. W 1964-65 r. nastąpiło kolejne powiększenie cmentarza. W pierwszym okresie istnienia cmentarza przeważały mogiły ziemne, dopiero pod koniec XIX w. zaczęło przybywać trwałych nagrobków. Najstarsze nagrobki pochodzą z lat osiemdziesiątych XIX w. Sprzed 1918 r. zachowało się 21 datowanych i kilkanaście nie datowanych nagrobków. Do najstarszych należą stylowe nagrobki zmarłych z rodziny Brandtów i Kwiatkowskich. Osiem z nich tworzy wydzieloną kwaterę ogrodzoną żelaznym parkanem, położoną przy głównej alei cmentarnej. Nagrobki mają charakter klasycyzujący lub neogotycki. Jeden z nich wykonany został w Krakowie w pracowni kamieniarskiej Edwarda Stechlika. Na cmentarzu istnieje wiele ciekawych nagrobków kamiennych i murowanych, a także bardzo duża ilość żeliwnych krzyży, które stanowią o historycznym charakterze cmentarza. Na cmentarzu znajdują się m.in. groby powstańców z 1863 r. oraz grób żołnierza Antoniego Słabosza, który poległ we wrześniu 1939 r. w Pławie.
Kaplica Grobowa Łubkowskich – na cmentarzu wzniesiona ok. 1850 r. Wewnątrz epitafium Jana Kantego Łubkowskiego, podstolego Owruckiego i Krystyny Biberstein Starowieyskiej 1853.
Inf. i fot. Włodzimierz Gąsiewski
1 XI 2014 cmentarz w Borowej
